blogspot

Αμερικανική Πολεμική Μηχανή: ο περιβαλλοντικός ολετήρας Υπάρχει μια βαθύτατη αντίφαση στη λειτουργία του σύγχρονου περιβαλλοντικού κινήματος. Ενώ κινητοποιεί εκατομμύρια ανθρώπους εναντίον των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, ενώ πρωτοστατεί στην προώθηση της ανακύκλωσης και τη μείωση της κατανάλωσης κρέατος, έχει επιλέξει την απόλυτη σιωπή για τον μεγαλύτερο θεσμικό παραγωγό εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και τοξικών αποβλήτων: τον αμερικανικό στρατό και τους ατελείωτους πολέμους που διεξάγει εδώ και 70 χρόνια. Τα στοιχεία είναι συντριπτικά. Μεταξύ 2001 και 2017, μόνο το Πεντάγωνο εξέπεμψε 1,2 δισεκατομμύριο μετρικούς τόνους αερίων θερμοκηπίου, ποσότητα ισοδύναμη με τις εκπομπές 257 εκατομμυρίων αυτοκινήτων που κυκλοφορούν για ένα χρόνο. Αν ήταν χώρα, το Πεντάγωνο θα είχε περισσότερες εκπομπές από χώρες όπως η Σουηδία, η Δανία και η Πορτογαλία. Και αυτό πριν συνυπολογιστούν οι εκπομπές της αμερικάνικης αμυντικής βιομηχανίας. Όταν προστεθούν και αυτές οι εκπομπές, το αποτύπωμα του αμερικανικού στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος εκτινάσσεται στα 339 εκατ. τόνους διοξειδίου του άνθρακα ετησίως. Πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο νούμερο, μεγαλύτερο από τις ετήσιες εκπομπές του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αυστραλίας (302 και 374 εκ. τόνοι διοξειδίου του άνθρακα αντίστοιχα) ή περίπου για το 1/10 των εκπομπών ολόκληρης της ΕΕ. Για να δεσμευτεί αυτός ο άνθρακας χρειάζονται 15,4 δισεκατομμύρια δέντρα, αριθμός σχεδόν διπλάσιος από τον συνολικό πληθυσμό δέντρων της Ευρώπης. Κριτικάροντας την αποσύνδεση των περιβαλλοντικών κινημάτων από τα αντιπολεμικά κινήματα, ο Τζέισον Μουρ υπογραμμίζει ότι κανένα σοβαρό περιβαλλοντικό κίνημα «[…]δεν ήθελε να ασχοληθεί με την αμερικανική μονοκρατορία και τους ατελείωτους πολέμους της από το 2002. Κανείς δεν έχει επισημάνει ότι το ένα τρίτο των 500 και πλέον στρατιωτικών επεμβάσεων της Αμερικής έχουν συμβεί από το 1999 και έπειτα». Και κανένας δεν έχει αναδείξει τον ρόλο της αμερικανικής πολεμικής μηχανής, την πολιτική βίαιης επιβολής αλλαγής καθεστώτων και τις μονοκρατορικές φαντασιώσεις των ΗΠΑ ως επιταχυντές της πορείας προς την πλανητική κόλαση. Τα κυρίαρχα ρεύματα των περιβαλλοντικών κινημάτων επέλεξαν μια στρατηγική πολιτικής αποστείρωσης, αποσυνδέοντας την καταστροφή της φύσης από τις γενεσιουργές της αιτίες και αποφεύγοντας επιμελώς να κατονομάσουν τις δομές εξουσίας που πριμοδοτούν τον πόλεμο. Αυτή η στρατηγική επιλογή αποδείχθηκε καταστροφική και περιόρισε δραστικά την αποτελεσματικότητα των περιβαλλοντικών κινημάτων. Ένα κίνημα που ζητά από τον κόσμο να αλλάξει λαμπτήρες, αλλά αποσιωπά ότι ο αμερικάνικος στρατός καίει περισσότερα ορυκτά καύσιμα από ολόκληρες χώρες, δεν μπορεί να είναι πειστικό, ούτε και αποτελεσματικό. Ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός είναι ένα οργανωμένο έγκλημα, μια γκανγκστερική επιχείρηση στον ιστό της ζωής. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος αποτελεί μια ιδιαίτερη μορφή της παραγωγής αποβλήτων, της σπατάλης ανθρώπων, πόρων, της εξαφάνισης ολόκληρων λαών και χωρών μέσω της μετατροπής τους σε απόβλητες χώρες και απόβλητους λαούς. Αν αυτό δεν χωράει στα περιβαλλοντικά κινήματα, τότε η χρησιμότητα τους θα παραμείνει μάλλον διακοσμητική…