blogspot

Η αντιμετώπιση της στρατηγικής της έντασης και η περιφρούρηση του κινήματος Η αντιμετώπιση της στρατηγικής της έντασης δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην καταγγελία της κρατικής καταστολής εκ των υστέρων. Απαιτεί από το ίδιο το κίνημα να αναγνωρίζει έγκαιρα τους μηχανισμούς μέσα από τους οποίους η αντικινηματική δράση μπορεί να αξιοποιηθεί για τη νομιμοποίηση της καταστολής και την αναδιάρθρωση των μηχανισμών ελέγχου. Η πρώτη προϋπόθεση είναι η πολιτική αυτοτέλεια του μαζικού κινήματος. Το φοιτητικό, εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα δεν μπορεί να επιτρέπει σε μικρές ομάδες να υποκαθιστούν τις συλλογικές του αποφάσεις ή να επιβάλλουν μορφές δράσης. Η μαζικότητα δεν είναι απλώς αριθμητικό μέγεθος, είναι η δυνατότητα των ίδιων των κοινωνικών υποκειμένων να αποφασίζουν για τους αγώνες τους. Η αντίθεση στην αστυνομική καταστολή δεν σημαίνει ανοχή απέναντι σε επιθέσεις, καταστροφές ή ενέργειες που θέτουν σε κίνδυνο συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις, συλλογικές διαδικασίες και χώρους του κινήματος. Η περιφρούρηση, επομένως, πρέπει να νοείται πρωτίστως ως πολιτική και συλλογική λειτουργία. Στόχος της είναι να διασφαλίζει ότι οι συλλογικές αποφάσεις εφαρμόζονται και ότι οι χώροι του κινήματος παραμένουν ανοιχτοί στην κοινωνία. Ιδιαίτερη σημασία έχει η δημόσια και έγκαιρη πολιτική καταδίκη των προβοκατόρικων ή αντικινηματικών πρακτικών. Η σιωπή αφήνει ένα κενό το οποίο καλύπτεται είτε από τις ίδιες τις ομάδες είτε από την κρατική και μιντιακή αφήγηση. Το κίνημα πρέπει να μπορεί να μιλάει καθαρά. Όσο το κίνημα στηρίζεται στη μαζική συμμετοχή, στην οργάνωση στους χώρους δουλειάς και σπουδών, στις συλλογικές διεκδικήσεις και στη σύνδεσή του με τα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, τόσο δυσκολότερο είναι να απομονωθεί και να ταυτιστεί με τις πρακτικές μιας μικρής μειοψηφίας. Ένα μαζικό και οργανωμένο κίνημα δεν αφήνει την πολιτική αντιπαράθεση να περιοριστεί σε σκηνικά σύγκρουσης και «τάξης και ασφάλειας», αλλά επιβάλλει τα πραγματικά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα στο προσκήνιο. Η περιφρούρηση, επομένως, δεν είναι περιθωριακό τεχνικό ζήτημα. Είναι ζήτημα πολιτικής αυτοάμυνας του κινήματος. Σημαίνει την υπεράσπιση της συλλογικής του βούλησης, της μαζικότητάς του, των δημοκρατικών διαδικασιών του και της σχέσης του με την κοινωνική πλειοψηφία, απέναντι τόσο στην κρατική καταστολή όσο και σε κάθε απονομιμοποιημένη ή και προβοκατόρικη πρακτική που επιχειρεί να το υποκαταστήσει ή να το χρησιμοποιήσει ως πεδίο δράσης.

αλλά με ευθύνη των εκάστοτε κυβερνήσεων.